Ραντεβού με τo αρχαίο Θέατρο - Γνωριμία με την ιστιοπλοΐα

Την περασμένη Παρασκευή 5 Ιουνίου, οι  μεγάλες τάξεις των Δημοτικών Σχολείων όλου του νησιού, επισκεφτήκαμε το πέτρινο θέατρο που ανήκει στο περιβαλλοντικό και πολιτιστικό πάρκου Αϊ - Γιάννη του Δέτη για να παρακολουθήσουμε την εξαιρετική παράσταση αρχαίου θεάτρου "Νεφέλες του Αριστοφάνη" από την Θεατρική Έξοδο Αιγαίου.

Λίγα λόγια για το έργο:

Η διδακτική κωμωδία «Νεφέλες» του Αριστοφάνη που παρουσιάζει η ΕΞΟΔΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ-Θεατρική Έξοδος σε σκηνοθεσία Νίκου Παροίκου, είναι μία θεαματική θεατρική παράσταση προσαρμοσμένη για παιδιά κάθε ηλικίας ,με γέλιο, χορό, τραγούδια, κωμική περιπέτεια. Η υπόθεση του έργου είναι πολύ απλή και διαχρονική: Ένας καταχρεωμένος πατέρας, αναζητάει ένα καλό σχολείο για να σπουδάσει τον γιο του ώστε αυτός να μπορέσει να τον βοηθήσει να ξεχρεώσει. Όμως ο γιος του δε θέλει .Έτσι αποφασίζει να πάει ο ίδιος στο Σχολείο του Σωκράτη. Ο δύστυχος πατέρας προσπαθεί να μάθει τα μαθήματα αλλά δεν τα καταφέρνει. Ζητάει βοήθεια από τις Νεφέλες και εκείνες τον συμβουλεύουν να φέρει έστω και με το ζόρι τον γιό του στο Σχολείο για να μάθει εκείνος όλα αυτά που ο ίδιος δεν καταλαβαίνει. Τελικά καταφέρνει να φέρει τον γιο του στο Σχολείο και παρακαλεί τον Σωκράτη να του διδάξει τον «άδικο λόγο». Ο γιος τελειώνει τις σπουδές του με επιτυχία .Ο πατέρας τον υποδέχεται όλο χαρά αλλά γρήγορα διαπιστώνει, ότι αυτό που διδάχθηκε ο γιος του, δηλαδή η αδικία, εφαρμόζεται μέσα στο ίδιο του το σπίτι .

Οι μικρότερες τάξεις του σχολείου μας επισκέφτηκαν το Ναυτικό Όμιλο Πάρου, όπου και ενημερώθηκαν για το άθλημα της ιστιοπλοΐας. Ευχαριστούμε θερμά για τη θερμή φιλοξενία τους.

Όχι στη βία - Ναι στη φιλία

Με το σύνθημα αυτό διοργανώθηκε στο σχολείο μας μια εκδήλωση για τη σχολική βία - το σχολικό εκφοβισμό.

Στο σχολείο μας έχει συγκροτηθεί ομάδα διαχείρισης τέτοιων φαινομένων, με υπεύθυνες την κ. Αναστασία και την κ. Σωτηρία.

Η κ. Αναστασία παρουσίασε στους μαθητές  τα χαρακτηριστικά των επιθετικών παιδιών, καθώς και τρόπους αντιμετώπισή τους .

Ακολούθησε συζήτηση όπου οι μαθητές έκαναν ερωτήσεις, παρατηρήσεις, μίλησαν για τα παιδιά που τους ενοχλούν στο διάλειμμα.

 Στη συνέχεια με παιγνιώδη τρόπο όλοι γίναμε φίλοι!!

Παρακολούθησαν βίντεο για τη σχολική βία και το ρατσισμό:

«Νίκησε τον Νταή χωρίς να τον αγγίξεις»

«Ασπρόμαυρες σιωπές – όχι στη βία»

« Έλμερ: Ο παρδαλός ελέφαντας»

 Οι μαθητές της Δ΄ τάξης μίλησαν για τη βία, έπαιξαν μικρά σκετσάκια κι έγινε δραματοποίηση με τίτλο: «Μπαλόνια με ανθρώπινη συμπεριφορά»  όπου κάθε μπαλόνι ήταν οι λευκοί, οι μαύροι, οι κοντοί, οι ψηλοί, οι χοντροί, τα παιδιά με γυαλιά, οι μαθητές με ειδικές ικανότητες, γενικά με μια λέξη «οι διαφορετικοί».

Η έκπληξη της εκδήλωσης ήταν η υιοθεσία των μαθητών της Α΄ τάξης από τα παιδιά της  Στ΄ τάξης. Κάθε παιδί θα προσέχει - προστατεύει το μικρό συμμαθητή του στα διαλείμματα.

Με τα τραγούδια, που μελοποίησαν οι ίδιοι οι μαθητές και τα δραματοποίησαν με τη βοήθεια της κ. Σωτηρίας, έκλεισε η εκδήλωσή μας.

Η ελιά

Δεκάδες τα ποιήματα, πολλοί οι ποιητές που έγραψαν για την ελιά. Από τον Όμηρο μέχρι τους πιο σύγχρονους. Ο Όμηρος αγάπησε την ελιά μέσα στους χιλιάδες στίχους του, στα αποσπάσματα της Οδύσσειας (κυρίως) και της Ιλιάδας.

Στον Κωστή Παλαμά η ελιά είναι του ήλιου η θυγατέρα η χαϊδεμένη και αγαπημένη. Ο ήλιος  θρέφει την ελιά με την αγάπη του κι εκείνη παντού και πάντα αυτόν θέλει να κοιτάζει. Η σχέση ήλιου και ελιάς στο επίκεντρο.

Ακολούθως τονίζεται ότι όπου γης και… πατρίς. Η ελιά παντού στέκεται και δίνει τους καρπούς της, μέχρι να γεράσει, μέχρι να πάψει. Στον ίσκιο της ελιάς ξεκουράστηκε ο Ιησούς στο Κήπο των Eλαιών λίγο προτού σταυρωθεί και το δάκρυ του πότισε για πάντα τη ρίζα της. Η ελιά που είναι ο μόχθος των φτωχών και σπανίως των πλουσίων. Η ελιά που φωτίζει μέσα στη νύχτα με το φως του φεγγαριού πάνω στη ασημένια της φύλλα. 

Με αφορμή το ποίημα « Η ελιά» του Κωστή Παλαμά που διδαχθήκαμε και αναλύσαμε  στο βιβλίο της Γλώσσας, εμπνευστήκαμε , γίναμε μικροί ποιητές, γράψαμε τα δικά μας ποιηματάκια  και τα ομορφύναμε με τις ζωγραφιές μας:

Με φυτεύουν όπου θέλουν

νηστικοί ποτέ δε μένουν.

Λάδι και ελιά,

το βγάζω το χρόνο μια φορά!

Όλοι μ’ έκαναν  βασίλισσα  των φυτών

κι εγώ τους κυβερνώ

μες στο δάσος το πυκνό

σ’ εμένα κάθισε ο Χριστός!

Είμαι ένα απ’ τα σημαντικότερα  δέντρα

εχθρό δεν έχω κανένα πια

και το λέω δυνατά

τα πάντα μιλούν για μένα ξανά.

                                            Κατερίνα

Η ελιά είναι δέντρο

που βγάζει λάδι

και γεμίζει το καντήλι

να έχουμε φως το βράδυ.

                                           Ηλίας

Η ελιά είναι μεγάλη

ψηλή και φουντωτή

που ο Χριστός την ευλόγησε

πριν να σταυρωθεί.

Ζει πολλά χρόνια

ποτέ δεν παραπονιέται,

πολλές ελιές μας δίνει

 και πολύ ευχαριστιέται.

Όλα τα παιδιά την καμαρώνουν

γιατί δίνει ελιές παντού

 σ’ όλη τη γη φυτρώνουν

και μας μένει πάντα στο νου!

                                            Ερίλντα

Ο παππούς μου κάποτε είπε

τις ελιές να μην ξεχνώ

να ποτίζω, να κλαδεύω,

να μαζεύω τον καρπό.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν

κι αν εκείνος πια δε ζει

η ελιά δε θα γεράσει

το παιδί μου θα τη βρει!

                                   Χρυσούλα

Βρήκαμε και ποιηματάκια από βιβλία:

Ξεκινώ απ’ τα περιγιάλια

κι ανεβαίνω αγάλια-αγάλια

μέχρι τα ψηλά βουνά,

δασωμένα και γυμνά.

Μες στους κάμπους μες στα βράχια

Πλάι  ανεβαίνω πρίνους,

στα χωράφια με τις ρίζες μου ρουφώ

το χρυσάφι το αργυρό.

Κάθε δύο χρονιές καρπίζω

και τα κιούπια σας γεμίζω

με χυμό κεχριμπάρι

που αξίζει όσο

Τη ζωή στον τόπο δείχνω

με το λάδι μου το φίνο,

τη ζωή και τη χαρά

και στην αγορά φτερά.

                              Φραγκούλης

                                 

                                                                                      Μάριος

Δείτε επίσης ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ γυρισμένο στη Θάσο.

                                     Η δασκάλα και οι μαθητές της Δ΄τάξης

                               Καρβελά Αναστασία

Μην ξεχάσετε να φορέσετε το Μάρτη σας

Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα Βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.

Φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του.

 Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» φοριέται κυρίως από τα παιδιά για να προστατεύει τα πρόσωπά του από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν.

 "Μάρτη" δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι. Σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο.

 Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.

Και φυσικά δε λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή!

Γι’ αυτό έτοιμες και οι δικές μας Σαρακοστές.

Μερικές παροιμιώδεις εκφράσεις για το Μάρτη είναι:

                                                                                    Η δασκάλα και οι μαθητές της Δ΄ τάξης

                                                                                    Καρβελά  Αναστασία

Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη

Ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996),

φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη του Παναγιώτη, ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30. Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, γνωστός για τα ποιητικά του έργα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος, Προσανατολισμοί κ.α. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες. Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων. Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής, Αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης και Incontro Roman

Βραβείο Νομπέλ

Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισε το πολύπλευρο πνευματικό του έργο. Το 1978 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η αναγγελία της απονομής του βραβείου από την Σουηδική Ακαδημία έγινε στις 18 Οκτωβρίου "για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα τού σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία" σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης. Ο Ελύτης παρέστη στην καθιερωμένη τελετή απονομής του βραβείου στις 10 Δεκεμβρίου του 1979, παραλαμβάνοντας το βραβείο από τον βασιλιά Κάρολο Γουστάβο και γνωρίζοντας παγκόσμια δημοσιότητα. Τον επόμενο χρόνο κατέθεσε το χρυσό μετάλλιο και τα διπλώματα του βραβείου στο Μουσείο Μπενάκη. Την απονομή του Νομπέλ, ακολούθησαν τιμητικές διακρίσεις εντός και εκτός Ελλάδας, μεταξύ αυτών και η απονομή φόρου τιμής σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων, η αναγόρευση του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, η ίδρυση έδρας νεοελληνικών σπουδών με τίτλο "Έδρα Ελύτη", στο πανεπιστήμιο Rutgers του Νιου Τζέρσεϊ, καθώς και η απονομή του αργυρού μεταλλίου Benson από τη Βασιλική Φιλολογική Εταιρεία του Λονδίνου.

Πέθανε στις 18 Μαρτίου του 1996 από ανακοπή καρδιάς, στην Αθήνα.

Από τους μαθητές της Δ΄τάξης

Είμαι ο καλύτερός σου φίλος;

Την περασμένη Τρίτη, είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο σχολείο μας μία υπέροχη παρουσίαση του προγράμματος «Συμβιώνω με τα ζώα γύρω μου» και να γνωρίσουμε όλα όσα αφορούν τη σχέση μας με κάθε ζωντανό οργανισμό.

Μιλήσαμε για το σεβασμό και την αγάπη, δυο λέξεις αλληλένδετες θέτοντάς τες ως βασική προϋπόθεση για τη συμβίωση μας με ένα ζώο. Προβληματιστήκαμε αρκετά αναλύοντας τι σημαίνει για μας η φράση: «Είμαι φίλος με το κατοικίδιο μου» και τι είδους φιλίας μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε μένα και σε ένα χάμστερ κλεισμένο στο κλουβί του! Είναι άραγε η φιλία αυτή αμφίπλευρη;

   Ακόμη συζητήσαμε για τις αντιλήψεις και τη σχέση μας όχι μόνο με τα ζώα «συντροφιάς», αλλά με όλα τα ζώα και αναρωτηθήκαμε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της παρουσίασης για το τι πάει στραβά με αυτήν.

    Με την βοήθεια της εκπαιδεύτριας διερωτηθήκαμε για αυτά που ξέρουμε  μέχρι τώρα και ψάξαμε τρόπους για να αλλάξουμε όσα δε μας άρεσαν στη σχέση μας με το αγαπημένο μας ζωάκι.

   

    Ευχαριστούμε θερμά την κ. Μελίτα Λαζαράτου, εκπαιδεύτρια της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας καθώς και την κ. Δέσποινα Καλογεροπούλου, γραμματέα του συλλόγου "Φιλόζωοι Εθελοντές Πάρου".

Μαμά μου, σ' αγαπώ!

       

 Η  γιορτή της μητέρας ή Ημέρα της Μητέρας, η οποία είναι κινητή εορτή προς τιμήν της μητέρας, γιορτάζεται κάθε χρόνο την δεύτερη  Κυριακή του μήνα Μάη. 

     Η Αρχαία Ελλάδα είναι η πρωταρχική πηγή αναφοράς στην "γιορτή της μητέρας". Ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα, η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.

   Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της "Μητέρας Εκκλησίας" αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία.

 Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της Μητέρας.

Ποιος την κούνια μας κουνάει,

όταν είμαστε μικράκια;

Ποιος χαμογελά στο πλάι

Και γλυκά μας λέει λογάκια

και τον ύπνο προσκαλεί

Η μαμά μας η καλή

Τα μαλλιά μας ποιος χτενίζει;

Ποιος μας καμαρώνει, αλήθεια;

Ποιος παιχνίδια μας χαρίζει;

Ποιος μας λέει τα παραμύθια

στη φωτίτσα μας σιμά;

Η γλυκιά μας η μαμά.

Κι όταν κάποτε ένα στόμα

κάτι με θυμό μας λέει,

κι όταν παρακούμε ακόμα,

ποιος πονεί και σιγοκλαίει

κι έχει πίκρα στην καρδιά;

Πάντα η μάνα μας, παιδιά.

"Δεν υπάρχει για τα παιδιά καλύτερο καταφύγιο από τη μητρική αγκαλιά "Μόντι"

 "Η ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι σοφία της μητέρας "Τένυσσον"

"Μια μάνα είπε κάποτε στο αγοράκι της ότι ο Θεός κάνει τους ανθρώπους καλούς.

 Και εκείνο απάντησε: «Ξέρω για τον Θεό, αλλά βοηθούν πολύ και οι μανούλες» "Χουίλερ Γκ.

Φτιάξαμε κι εμείς δωράκια

Να χαρίσουμε στη γλυκιά μας τη μαμά.

Σας δίνουμε την αγάπη μας

Φιλάκια και χαμόγελα  πολλά.